Strong Sisterrun

2015-09-05 19.29.59

Nadat ik een aantal meiden van de “Ik loop hard” groep van Facebook had gecharterd voor de Strong Sisterrun (omdat ik het niet alleen kan) was het dan afgelopen zaterdag 5 september 2015 eindelijk zover.
In aanloop er naartoe al gezellig gekletst via PB op Facebook en inmiddels hebben we elkaars nummers ook dus werd er ook flink gewhatsappt. Het was dus al erg gezellig voor die tijd.

Op zaterdag 5 september zat ik om 10.54 uur (ongeveer) in de trein naar Nijverdal. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik een uur met de trein moest reizen. Niet erbij nagedacht dat ik nog een stukje moest lopen (of met de pendelbus moest) en de aankomsttijd dus écht op het terrein zelf was.
Het begon dus al goed, want was natuurlijk veel te vroeg. Daarnaast was ik enorm nerveus, wat voor rommelende darmen zorgde.
Gelukkig stonden er al medewerkers op het station en één van deze medewerkers zei dat ik wel met hem mee mocht rijden naar het terrein, want hij moest toch die kant op en zo hoefde ik geen half uur te wachten op het station. Ik vond dit erg vriendelijk van deze meneer. En daarbij kwam het erg goed uit, want moest toch wel erg nodig naar de wc 😉

Eenmaal op het terrein eerst maar eens een toilet opgezocht. Ooooow, wat kan dat opluchten zeg!
Hierna gevraagd of ik mijn startnummer en andere spullen al op kon halen en dat kon, dus daar was ik blij mee. Dus zo gezegd, zo gedaan. Nog even met de vrijwilligers gekletst en richting garderobe gelopen. Daar even gescholen voor de regen, want het begon ineens even flink te regenen.
Ondertussen was het een kwestie van de whatsapp in de gaten houden en kwamen al snel de eerste meiden met wie ik afgesproken had om de run te doen. Het was meteen erg gezellig.

Onze tassen hebben we na het omkleden even naar de garderobe gebracht en onze vesten nog even aangelaten, omdat het af en toe nog best fris was en we nog wel een flinke tijd moesten wachten nog.
Terwijl we op de rest wachtten hebben we het terrein (waar we moesten starten en finishen) even rondgelopen en foto’s gemaakt.

IMG-20150905-WA0020
Wat was het immens! En wat maakte de Skyfall een indruk! Pfoe, wat hoog!

2015-09-05 13.10.48
Na ons rondje en foto’s gingen we weer terug naar de runnersarea en was het nog wachten op 2 lieve meiden.

Toen iedereen er was en iedereen hun spullen (inclusief vesten) bij de garderobe had, was het tijd om naar het startvak te gaan. De warming-up ging bijna beginnen. Terwijl we hierop wachtten werd het toch wat fris. Het begon te waaien en begon zelfs ook nog even wat te regenen.

Maar toen de warming-up begon had ik het al snel weer warm. Jammer genoeg duurde de warming-up maar iets van 10 minuten en was het daarna voor ons nog zeker 20 minuten wachten voor wij aan de beurt waren. Om warm te blijven waren we dus aan het dansen op de muziek .

De organisatie was aan het aftellen en hierdoor werd ik persoonlijk nog zenuwachtiger.  Maar toen het startschot gelost was (en woooooooow wat was die hard!) was het dringen geblazen om door de hekken te kunnen naar de Skyfall.

Omhoogklimmend werden mijn zenuwen eerst nog even erger… Ga ik dit wel kunnen? Durf ik wel naar beneden? Maar ben gewoon gegaan. Niet nadenken, gewoon glijden! En wauw! Wat was het gaaf! Samen met Marjolein naar beneden en Leonie kwam er vlak achteraan.

En dan op naar de volgende obstakels. Rennend… (lees lopend) door de blubber naar de volgende.  Deze was nog makkelijk. Over een paar hooibalen heen.
En we mochten weer verder rennen. Hier rende ik nog, maar al gauw moest ik gewoon gaan lopen. Ik kreeg mijn ademhaling niet goed onder controle, waar Jennifer me meerdere keren mee geholpen heeft.

De volgorde van de obstakels weet ik niet goed meer, maar de obstakels door het cementzand (2x) vond ik toch ook wel erg leuk!

2015-09-07 21.17.38

Het tijgeren was voor mij makkelijk. Omdat ik niet al te groot ben, kon ik als een van de weinigen gewoon kruipen hahahahahaha. Door naar de banden waar we omhoog moesten klimmen en over balken heen moesten. Dit werd een uitdaging gezien mijn hypermobiliteit. Maar terwijl ik aan beide handen werd vastgehouden kon ik me extra concentreren op mijn balans in mijn enkels, waardoor ik heelhuids aan de overkant ben gekomen. Wow! Wat een overwinning!
Wel heb ik bij 1 obstakel mijn linkerschouder verrekt,maar kon gelukkig wel door.

IMG-20150905-WA0078 IMG-20150905-WA0081

In het bos moesten we nog 3x kleine obstakels op en af en ook de heuveltjes waren voor mij best zwaar. Maar gewoon doorlopen (niet rennen, want dat heb ik eigenlijk nauwelijks meer gedaan) en we kwamen er vanzelf.

Nog gezellig door het schuim heen, was ook erg leuk en rook ook nog eens lekker.
Samen met Marjolein op de foto gegaan (hier nog geen foto van terug kunnen vinden helaas).

Het laatste supergrote obstakel kwam dichtbij de finish voor we het water in moesten. Via latjes die aan planken vast zaten moesten we omhoog klimmen. Ik dacht… dat kan ik vast wel, hier hoef ik niet langsheen. Ik kan hier gewoon overheen…
Heb me hier flink op verkeken. Ik was bijna boven en bijna al mijn kracht was ineens op! En daar stond ik dan… Ik dacht: “En nu? Dit had ik niet moeten doen.”
Ondertussen zat er een fotograaf driftig foto’s van mij te maken, waar ik enorm uitgeput op heb moeten staan (ook deze nog niet kunnen vinden helaas).

Door naar de Regge. Was hier best bang voor, was bang dat ik het doodeng zou vinden, om alleen maar een klein stukje van mijn hoofd boven water te kunnen houden. Maar dit viel heel erg mee. Aan de roosters heb ik me naar achteren kunnen trekken en was ik zo aan de overkant.
Op naar het volgende deel water. Dat was heel simpel . Gewoon naar de overkant lopen of zwemmen. En het water was nog best lekker warm ook! Ik was écht verbaasd en zal hierin vast niet de enige geweest zijn.

En toen? Toen was het op naar de finish! We hadden nog maar een klein stukje te gaan.

IMG-20150905-WA0055

Onderweg hoorden we dat de Skyfall eruit gehaald was. Deze zou ook als finishobstakel zijn, maar dat ging helaas dus niet door.
Nog een paar containers over en hup naar de finish. Hier hebben we wel heel even weer hardgelopen. We waren er bijna.

IMG-20150905-WA0054 IMG-20150905-WA0063

Bij het water van de Skyfall er even ingesprongen en er doorheen gelopen. Op naar de finish. Hand in hand ging ik samen met Marjolein over de finish. Ondertussen was ik driftig opzoek naar mijn man, maar had hem nog niet kunnen ontdekken.

IMG-20150905-WA0030 IMG-20150905-WA0028  IMG-20150905-WA0027

We haalden onze medailles op, gingen nog even samen op de foto en door naar de andere meiden, die op ons stonden te wachten.

IMG_9787 SIMG_7118
En daar kreeg ik een dikke knuffel van Jennifer.
En ja hoor! Daar gingen de waterlanders. Alle emoties kwamen eruit. Vol ongeloof was ik, dat ik het gewoon gedaan had, dat ik de finish gewoon gehaald had! En dat met mijn aandoening Ehlers-Danlos!

IMG-20150905-WA0026

We hebben nog even een “We did it!” foto laten maken en nog een after foto (welke ik ook nog niet heb kunnen ontdekken) en toen was het op naar de garderobe en douchen…
Ook vlak voordat we naar de garderobe gingen nog een foto gemaakt.

2015-09-05 16.32.32

IMG-20150905-WA0076

Nou dat douchen heb ik thuis maar gedaan, waarschijnlijk was ik dan zelfs nog sneller als dat ik daar aan de beurt zou zijn geweest.
Ik heb me in de garderobe even snel omgekleed. Even snel de natte kleding uitgedaan en de droge kleding aangedaan.

Afscheid genomen van de meiden en op naar huis! Mehn wat was ik gesloopt, maar oooooooooooooow, wat was het het waard!
Ik heb deze run van mijn doen-voor-ik-het-niet-meer-kan-bucketlist kunnen strepen.  Ik wilde hem dus ook eigenlijk maar 1x doen. Ik denk er nog even over na en kijk volgend jaar wel hoe mijn lijf dan is.

Ik vond het 1 groot feest en vond het een superervaring om mee te maken met deze lieve (Ik Loop Hard) meiden.
Zonder hen, had ik deze run nooit uitgelopen. Zonder hen had ik deze run überhaupt nooit gelopen, want alleen kan ik het  niet.

Mijn eindtijd was iets van 1.54 ofzo, maar dat boeit niet! We hebben het naar ons zin gehad, we hebben het gezellig en leuk gehad en mehn, wat hebben we een LOL gehad! Dit was de pijn, blauwe plekken, blauwe/dikke knieën, dikke blauwe plekken op mijn benen en vermoeidheid die ik nu ervaar 100% waard!

2015-09-05 17.22.06 2015-09-05 20.03.27 2015-09-05 20.03.34

Ik wil alle meiden die met mij mee gegaan zijn dan ook enorm bedanken voor deze leuke dag en dat jullie in mijn leven zijn gekomen.

HET WAS TOP!

©Patricia Gieling 2015

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *